tag:blogger.com,1999:blog-125910912011-04-22T06:04:12.902+08:00"All memories are traces of tears." - 2046kawhttp://www.blogger.com/profile/04032151713225900691noreply@blogger.comBlogger31100tag:blogger.com,1999:blog-12591091.post-1138989342047186542006-02-04T01:52:00.000+08:002006-02-04T02:08:04.156+08:00sa oras na ito magsisimula ang lahat.<br /><br />sa oras na ito, tuluyan nang lalamunin ng iyong nakadiktang pangarap ang iyong pagkatao. sa oras na ito, matatapos ang paglikha at magsisimula naman ang pagtatagpi-tagpi ng mga nakasulat na katotohanang tinipon ng mga nauna sa iyong nagsasabing sila mismo ang nakasaksi at nagpatunay sa mga pangyayaring naganap. ito rin ang mga katotohanang magmula pa noo’y idinikdik na sa iyong isipan magsimula nang ika’y nag-aral; ang lahat ng bagay ay may dahilan, hindi mo man makita ang katuturan nito sa umpisa. kaya nga nag-aaral ang tao upang sanayin ang utak sa ganitong katotohanan. sa loob ng paaralan, ang hindi sumunod sa ganitong pag-iisip ay mali, at ang maraming mali ay tatawaging bobo. babagsak ka. at sa mata ng lipunan, ikaw ay isang malaking tinik sa lalamunan; tandang pananong sa lahat ng tuldok. isa kang malaking pagkakamali. <br /><br />sa totoo lang, wala naman sa’yo ito. <br /><br />pero nariyan ang iyong mga magulang. ang pangarap nila sa ‘yo’y maging kagalang-galang sa harap ng lahat. hindi naman masama ang kanilang intensyon. ang hangad lamang nila ay ang mamuhay kang masaya at matiwasay, sa persepsyong itinuro sa kanila, na siyang batas nang tamang pamumuhay. ito ang kamay na bakal na siyang may hawak sa leeg ng bawat nilalang. kapag ikaw ay nagpumiglas, siguradong masasakal ka. <br /><br />hindi mo tuloy malaman kung anong dapat mong gawin: sumunod sa kanilang katotohanan o hayaang maputol ang leeg at tuluyan nang lumaya sa kamay na bakal. <br /><br />masarap ang lumaya. damang-dama mo ang pakiramdam tuwing humahaplos ang hangin sa iyong pawisang mukha at buhok. <br /><br />ngunit namuo na ang hamog sa iyong mga mata. matagal ka na ring nag-aaral, at nakaukit na ang kanilang katotohanan sa iyong mundo. may takot nang tumubo sa iyong dibdib. hindi pa sapat ang iyong tapang. kaya nga sa pagsapit ng alas diyes, mula sa pangangarap ng kalayaan ay babalik kang muli sa katotohanang idinikta. <br /><br />buhay ka sa paningin ng iba, ngunit sa oras na ito, unti-unti ka nang lumulubog sa lupa. <br /><br />*9:50 pm dec 1, 2005<br /> may exam pero ayokong magreview :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12591091-113898934204718654?l=antiequations.blogspot.com' alt='' /></div>kawhttp://www.blogger.com/profile/04032151713225900691noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12591091.post-1126509949826440902005-09-12T00:57:00.000+08:002005-09-12T16:07:19.226+08:00Minamasdan ang pagtulo ng pawis sa walang imik na tumbler ni Batman. May dumaang truck na pagkaingay-ingay. Blanko ang mga mata ng pigurin na anghel habang hawak ang isang harp. Kakatwang maraming natutuwa sa mga ito, samantalang wala namang tunay na musikang hatid para sa mga binging nilalang.<br /><br />Maalikabok na ang mesa. Matagal ding hindi nalinis. Walang panahon; walang panahon para sa mga mahahalagang bagay. <br /><br />Mukhang bago pa rin ang pulang libro, samantalang paubos na ang tinta.. paubos na rin ang pera. <br /><br />Nawawala, unti-unti, ang saysay ng umaga. Mas mahalaga ang mga gabing ganito. Aanhin naman ang liwanag kung ayaw ang nakikita. Anong silbi ng kulay kung abo lamang ang siyang naaaninag? <br /><br />Patuloy ang galaw ng oras, ngunit anong kaibahan sa kanina? Sa mamya? Sa bukas? Hindi ba’t pare-pareho lamang silang mga dahong nalalanta’t nahuhulog, isa-isa, hanggang sa tuluyang mabulok? Anong kaibahan kung ang lahat ay magiging lamang kahapon?<br /><br />Napuno na ng sapot ang ilaw. Saan galing ang sapot kung wala namang gagamba? Walang kwenta. Katulad ng maraming bagay. Hindi nga ba’t ‘lahat’ ng bagay? Kung gayon, anong silbi ng pagsulat? Wala. Ngunit hindi dahil walang halaga ay walang punto. At hindi dahil walang punto ay ‘di dapat gawin. Kaya sulat lang.<br /><br />Sulat pa. Hanggang sa mangalay ang mga daliri’t kamay. Sa bawat pagkumpas ng mga daliri’y pagdaloy naman ng isip at kaluluwa. Kung meron man. <br /><br />Nakatitig pa rin ang anghel sa kawalan. Tila may dahilan pero wala. Wala talaga.<br /><br />Tunog ng sasakyang nagmamadali. Habol ang oras, na hindi naman mahalaga. Lahat ng ‘di mahalagang bagay ang siyang pinagtutuunan ng pansin. Tulad ng pagsulat.<br /><br />Pero tuloy pa rin. Para lamang mapalipas ang oras. Sama-sama ang mga walang halagang bagay. Kaya naman gusto ng lahat. Mahirap nga namang bigyan ng silbi ang mga bagay na walang halaga, at paniwalain ang sarili’t lahat na meron silang silbi sa ating patuloy na paghinga. Ang pinakamalalim na konsepto ang pinakamababaw at walang kwenta. <br /><br />Ngunit ituloy lang ang pagsulat. Pang-ubos oras. Walang halaga.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12591091-112650994982644090?l=antiequations.blogspot.com' alt='' /></div>kawhttp://www.blogger.com/profile/04032151713225900691noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12591091.post-1115044668420471792005-05-02T22:34:00.000+08:002005-05-02T22:37:48.420+08:00"We, all of us, travel alone over bridges made of jewels and bones."<br /> -James Reese, Book of Shadows<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12591091-111504466842047179?l=antiequations.blogspot.com' alt='' /></div>kawhttp://www.blogger.com/profile/04032151713225900691noreply@blogger.com1